Świat w starym stylu

Świat w starym stylu
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rzemiosło. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą rzemiosło. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 1 lutego 2016

Bednarz

W dobie przemysłowego pakowania wyrobów bednarstwo stało się profesją rzadką, lecz niezwykle cenioną w niektórych dziedzinach jak np. w przemyśle spożywczym (beczki na whisky, beczki na śledzie). Bednarz w skrócie zajmuje się wytwarzaniem naczyń drewnianych techniką klepkową. Mogą to być beczki, balie, maselnice, dzieże, kadzie, konwie, cebry i cała masa innych produktów.
 Obecnie wyroby bednarskie przeciętny klient może nabyć na lokalnych targach i jarmarkach. Istnieją również wyspecjalizowane sklepy internetowe, w których nabyć można cały asortyment pracy bednarza. Dawnymi czasy technika wytwarzania naczyń drewnianych była pilnie strzeżoną tajemnicą każdego bednarza, rzadko wyjawianą nawet członkom rodziny. Metody pracy danego rzemieślnika dało się poznać tylko przez analizę materiału i konstrukcji danego wyrobu. Typowy wyrób bednarski to naczynie wykonane z klepek drewnianych zamocowanych przy pomocy drewnianych obręczy. Jednak w wiekach dawnych, gdy metale były bardzo drogie i niedostępne, zwłaszcza na wsiach, rzemieślnicy korzystali z łączenia klepek za pomocą łyka, ściągów łozy bądź smołowanych powrozów.

O garncarzu i garnkach

Garncarstwo jet niewątpliwie jednym z najstarszych zawodów, których ślady odnajdujemy na ziemiach polskich. Najstarsze skorupy garnków odnajdywane u nas maja prawie 7500 lat. W tym czasie na nasze ziemie przybyły pierwsze szczepy rolnicze które posiadały również sztukę wyrobu naczyń z wypalanej i niewypalanej gliny, czasami z domieszkami takimi jak piasek i tłuczone kamienie. Produkowano wtedy dwa rodzaje naczyń. Cienkościenne o dość bogatej ornamentyce były przystosowane do przechowywania żywności. W garnkach grubościennych nie wykańczanych zdobieniami gotowano na ogniu strawę. Nie znano wtedy jeszcze koła garncarskiego, i naczynia lepiono ręcznie z niewielkich taśm i wałków glinianych. I tak to trwało ponad 5000 lat.

Roman Penkała - dziegciarz z Szymbarku

Szymbark to nie tylko góry i piękny, zabytkowy kasztel. Można tam również odwiedzić Pana Romana Penkałę reprezentanta prawie już dziś zapomnianej profesji dziegciarza. Dziegciarstwo rozwinęło się w Polsce na skalę masową przede wszystkim na ziemiach zamieszkanych przez Łemków. Pierwsze wzmianki o Łemkach wyrabiających dziegć pochodzą z XVII wieku i dotyczą miejscowości Łoś i Bielanka. Dziegieć dzięki swoim potwierdzonym własnościom leczniczym zwany był ,,łemkowską apteką". Jego wyrobem zajmowały się zazwyczaj całe rodziny przekazując sekrety produkcji z pokolenia na pokolenie.

Fałszerze pieniędzy w starożytności

Ostatnie lata na ziemiach polskich charakteryzują się istnym wysypem skarbów monet odnajdywanych zarówno przez instytucje jak również domorosłych zbieraczy zaopatrzonych w wykrywacze metali i dużą dozę zapału. Sporo z tych monet ma rodowód rzymski co nie powinno dziwić gdyż są one świadectwem licznych i ożywionych kontaktów handlowych pomiędzy ludami ówcześnie zamieszkującymi nasze tereny, a cesarstwem rzymskim. Wtedy to przez nasze tereny biegło kilka ważnych szlaków z ,,bursztynowym" na czele. Co ciekawe wiele z odnalezionych monet cesarskich okazało się tylko mniej lub bardziej zręcznymi kopiami oryginałów. Nie powinno to dziwić gdyż monety cesarstwa w starożytnym świecie były czymś w rodzaju dzisiejszych dolarów pożądanych jeszcze długo po upadku imperium. Starożytne podróbki rzymskich monet znajdowano nie tylko u nas. Monety naśladujące rzymskie pieniądze znajdowano na terenach Bliskiego Wschodu, Albionu, Francji, Germanii, Danii, Czech, Słowacji, Rumunii, Węgier, Austrii a nawet Rusi. Wszędzie tam były pożądane i honorowane. Jednak najwięcej takich naśladownictw występuje na Nizinie Węgierskiej oraz na południowych wybrzeżach Bałtyku. Nazywamy je tzw. barbarzyńskimi naśladownictwami i zostały one wykonane przez ludy bezpośrednio sąsiadujące z Rzymem.

Staropolska karczma

słońce tylko po to zdaje się świecić,by wskazać chłopu drogę do karczmySchultes

Karczmy znane były w Polsce od samego początku istnienia państwa. Występowały w każdej niemal wsi. Najstarsze dokumenty odnośnie polskich karczm pochodzą z czasów Bolesława Chrobrego, wspomina również o nich Jan Długosz w swym wiekopomnym dziele Liber Beneficiorum.

piątek, 29 stycznia 2016

Łyżkarz

Łyżkarstwo było profesją którą zajmowano się głównie w miesiącach zimowych kiedy w gospodarstwie nie było wielu robót. Obejmowało ono nie tylko wyrób łyżek, lecz ogólnie drewnianych przedmiotów gospodarczych. Było żmudnym zajęciem wymagającym dużo siły, cierpliwości i zdolności manualnych. 

Plecionkarstwo

Plecionkarstwo zwane też koszykarstwem czy wikliniarstwem to jedne z najstarszych profesji. W zamierzchłej przeszłości zajmowały się tym ludy zbieracko- łowieckie przemieszczające nieustannie odległe przestrzenie.  Kosze i inne pojemniki były im niezbędne do przenoszenia żywności, sprzętów i odzieży. W specjalnych koszach noszono też małe dzieci, a tkane maty służyły za posłania. Najstarsze zabytki plecionkarstwa pochodzą z terenów Bliskiego Wschodu i Chin. Najczęstszymi surowcami stosowanymi do wyplatania koszyków są wiklina, korzenie jałowca, drzew iglastych, trzcina i rogożyna. 

Zabawkarstwo ludowe

Zabawkarstwo ludowe było bardzo popularne wśród wiejskich twórców, rolników, murarzy i całych rodzin chłopskich dla których było źródłem zarobku w miesiącach zimowych. Nie przekształciło się jednak w odrębną gałąź rzemiosła. Zabawkarstwo było najczęściej uboczną produkcją warsztatów garncarskich i przemysłu drzewnego. 

Bibułkarstwo

Bibułkarstwem, czyli wytwarzaniem kwiatów z bibuły, zajmowały się głównie kobiety, które dekorowały w ten sposób swoje domy i miejsca kultu. Szczególnie popularne było ono w Bieszczadach i Tatrach, gdzie w długie, mroźne zimy gospodynie wycinały z bibuły maki, stokrotki, chabry, niezapominajki, dzwonki- dlatego nazywano je kwiaciarkami. Kwiaty łączono często w różnej długości girlandy, tzw. kabłącki i obłącki, którymi przystrajano święte obrazy, palmy wielkanocne, wieńce dożynkowe lub rózgi weselne. Ubierano nimi również przydrożne kapliczki i figury- najpiękniej w maju, na śpiewanie majówek.

Zielarstwo

Zielarstwo- profesja ,,magiczna" przekazywana z pokolenia na pokolenie, wiedza na tematy roślin leczniczych, ich zbierania, suszenia, pakowania i przechowywania, a często również uprawy- stanowi dziś osobny dział wiedzy paramedycznej który wykładany jest na większości uniwersytetów rolniczych. Jednak zielarstwo to również pasja tak wielu osób które często uprawiają zioła w swoich ogródkach, a najczęściej zbierają dziko rosnące rośliny tworząc często zielniki i dysponując olbrzymia wiedzą. Zioła to rośliny mające działanie lecznicze, często też stanowią bazę kosmetyków. Aby zioła mogły być stosowane w ziołolecznictwie- które często mylimy z zielarstwem, muszą być najwyższej jakości lecz zbierane i przechowywane zgodnie z zasadami sztuki zielarskiej.

Tradycyjny wyrób świec z wosku pszczelego

Gromnice z żółtawego wosku, lekko pachnące miodem- jeszcze niedawno stanowiły wyposażenie każdego domu. Szczególnie podczas burzy dawały poczucie bezpieczeństwa. Jednocześnie w gromnicy było coś ostatecznego, wkładano ją do rąk umierających, jako symbol Światła świata- Chrystusa. My zapraszamy na pokaz wyrobu świec które wykonaliśmy pod okiem mistrza Arkadiusza Buły najstarszą metodą ,,na kole".

Rybacka rodzina na fotografiach sprzed półwiecza

Dla wszystkich którzy wybierają się nad polskie morze przedstawiamy kolekcję barwnych fotogramów autorstwa znanego fotografa Jerzego Michalskiego. Artysta sportretował przed półwieczem zwyczajną, wielopokoleniowa rodzinę rybaków z nieistniejącej już dzisiaj wioski położonej  pomiędzy Sopotem a Gdynią. W kadrze możemy ujrzeć jak w czarodziejskim zwierciadle świat w starym stylu, gdy na połów wyruszało się o świcie łodzią wiosłową, gdzie najmłodsi członkowie rodu znaczyli tyle samo co najstarsi.

Ikonopisarstwo

Tajemnicza ikona powstała w kręgu kultury Bizancjum. Ikony realizowane były najczęściej w formie fresków, płaskorzeźb, mozaik oraz najsłynniejszych wśród nich obrazów na desce z którymi jest ona najczęściej kojarzona. Tematem ikon są wizerunki Chrystusa, Świętej Rodziny, świętych jak również rzadziej sceny z ich życia, oraz motywy biblijne. Pisanie ikon - świętych obrazków - nie jest tylko tworzeniem zwykłych kompozycji malarskich, wykracza daleko poza strefę działalności artystycznej. Otoczone nimbem tajemnicy, prowadzi drogą do źródła wiary a przez to oczyszczenia zarówno twórcy jak i odbiorcy dzieła. Ikono pisarstwo jest pracą artystyczną złożoną z wielu etapów, jadnakowoż każdy z nich powinien być poprzedzony modlitwą i swoistym oczyszczeniem samego twórcy.

Małomiasteczkowy sklepik z lat 30 XX wieku

Zapraszamy do wirtualnego zwiedzenia małomiasteczkowego sklepiku spożywczego z lat 30 XX wieku. Oryginalny ,,Polski Sklep Spożywczy. Władysław Kornecki" znajdował się w miejscowości Końskie. Oferował on bardzo szeroki asortyment towarów, w tym wyroby chemiczne, kosmetyczne, tytoń, produkty spożywcze, alkohole, wędliny czy słodycze. Co co wyróżnia odtworzony sklep to to że był prowadzony przez Polaka, co zdarzało się sporadycznie, gdyż przedwojenny handel na prowincji zdominowany był przez żydowskich kupców i sklepikarzy.

Małomiasteczkowe foto atelier z lat 30 XX wieku

Fotograf był profesją bardzo cenioną w przedwojennej Polsce. Dokumentował on bowiem najważniejsze wydarzenia z życia ówczesnych ludzi. Czarno białe obrazy uwieczniały śluby, pogrzeby, chrzciny i inne ważne dla mieszkańców wydarzenia. Budynek w którym znajduje się nasze foto atelier został wybudowany w roku 1870 dla rodziny Bzinkowskich. W latach 30 XX wieku mieściło się w nim małe foto atelier. Budynek stał wtedy w Wąchocku przy ulicy Starachowickiej. Obecnie stanowi jeden z cennych zabytków skansenu w podkieleckiej Tokarni. W pomieszczeniach znajdujących się po lewej stronie sieni obejrzeć można ekspozycję prezentującą małomiasteczkowy zakład fotograficzny okresu przedwojennego. W głównej izbie chałupy mieściło się atelier fotograficzne do którego eksponaty trafiły z kolekcji pana Lucjana Rabieja.

Ciężka praca wiejskiego studniarza..

Kopanie wiejskiej studni było pracą żmudną, ciężką, ryzykowną i nie pozbawioną emocji. Nigdy bowiem nie wiedziano na co akurat studniarz natrafi. Mogła być to wytryskająca znikąd woda czy co gorsza zdradziecki gaz.. W ciągu pracowitego dnia doświadczony mistrz studniarski, oczywiście z pomocą czeladnika mógł wkopać w ziemię w zależności od rodzaju gruntu od dwóch do trzech cembrowin. Cembrowinami były do końca lat 80 XX wieku betonowe kręgi które rzemieślnik za pomocą dość prymitywnej techniki oraz siły grawitacji zmuszał do pionowego zagłębienia się w gruncie.A jakie były podstawowe narzędzia mistrza studniarskiego? Były dość proste a najważniejszym z nich była.. łopata.

Bobrownicy z Puszczy Białowieskiej

Władający Puszczą Białowieską Królowie Polski w XV- XVI wieku nadawali okolicznej ludności tzw. ,,wchody". na ich podstawie okoliczna ludność uzyskiwała min. prawo do okresowego wejścia na teren lasów królewskich celem sianożęć dla żubrów, zakładania barci leśnych (innych wtedy nie znano), budowy jazów na rzekach i łowienia w nich ryb. Poza tym wejście na teren puszczy karane było śmiercią- nikt nie mógł bez pozwolenia zakłócać spokoju królewskich łowisk. Swoistą ,,arystokracją" wśród służebników byli w Puszczy Białowieskiej bobrownicy.

Wywiad z Janem Jurkiem, garncarzem z Pogwizdowa

Laureat Nagrody im. Oskara Kolberga. Artysta pochodzi z rodziny, która z dziada pradziada zajmuje się wyrobem naczyń glinianych. Jan Jurek już jako mały chłopiec przychodził do warsztatu ojca i przypatrywał się jego pracy. Będąc w siódmej klasie szkoły podstawowej, rozpoczął naukę garncarstwa od przygotowania dla swego taty gliny do toczenia: Ojciec robił takie tafle z gliny, a jo je strugałem. Trzeba było je przestrugać trzy, cztery razy, przygotować do toczenia, wyczyścić z korzonków. Potem sam podejmował próby toczenia. Zaczął od mniejszych form garnuszków i misek oraz doniczek, ponieważ wówczas był na nie największy zbyt. Ich toczenia uczył się bardzo szybko, chociaż nie od razu mi się udawało, ale ja miołem zamiłowanie do tego: jak nie szło, to zaciskałem zęby i dalej próbowałem. Niespełna rok później samodzielnie przygotował swój pierwszy pełny wsad doniczek do pieca. Wypalił je wraz z ojcem, a za uzyskane z ich sprzedaży pieniądze rodzic kupił mu nowe ubranie.

Ostatni wędrowny golibroda

To zdjęcie publikujemy jako swoistą ciekawostkę. Przedstawia ono jednego z ostatnich golibrodów zwanych inaczej balwierzami, wtedy 32 letniego Anglika Johna Mellarda. Zostało wykonane w roku 1968 na rynku jednej z wiosek hrabstwa Essex. Pan Mellard obsługiwał w swoim warsztacie głównie mieszkańców wsi i małych miasteczek, którzy do najbliższego ,,stacjonarnego" fryzjera mieli daleko- nieraz kilkanaście mil. Swój ruchomy warsztat fryzjerski rozstawiał tylko przy dobrej pogodzie, na świeżym powietrzu. Ceny również były niewygórowane. Jedyne co odróżniało pana Mellarda od średniowiecznych poprzedników był jego sposób lokomocji. Jak przystało na rodowitego mieszkańca Albionu poruszał się on Mini- Morrisem. Był prawdopodobnie jednym z ostatnich wędrownych fryzjerów, a swój biznes zamknął w połowie lat 70. XX wieku. Czasy się zmieniły..(TP)